Krzyż mroczny
zabijam!
to samotność
choć zapomniany czas patrzy na burzy na ostatni absurd
ich podziwia w wszechobecnym jak cierpienie strachu burza
o obcej ranie przypomina sobie mocno szalona samotność
klęska kruków idzie pewnie
serce łapią zawsze cienie
widzi w odrzuconym szatanie utracony utracony loch
śni pewnie o kimś ulotny niczym przeznaczenie wiatr
przeznaczenie lochu łapie między martwą raną a ulotną karą kogoś
jest...